نمی دانم هر یک از شما بعد از چند روز از نوشته شدن این پست مطلبم را می خوانید. حتما مدت زیادی است که منتظرید وبلاگ از این سوت و کوری در بیاید و الان امید زیادی به خروج از این حالت نداشته باشید و چه بسا بازدید روزانه شما به بازدید هفتگی یا ماهانه تبدیل شده باشد، آن هم اگر بیکار شده باشید!
من هم مدت زیادی منتظر بودم. اولش خیلی امیدوار نبودم. شش ساعت بیشتر درس نخوانده بودم و رفتم سر جلسه
سوالات تخصصی خیلی بغرنج و پیچیده نبودند و در مجموع امتحان را خوب دادم. اما نمی توانستم پیش بینی کنم که نتیجه چه می شود چون مهم این بود که بقیه نسبت به من چطور امتحان دادند. بالاخره سوم خرداد رسید و رتبه ام 31 شده بود. در مجموع 651 نفر مجاز به انتخاب رشته شده بودند. ما هم برای مصاحبه به دانشگاههای شریف، امیرکبیر، بهشتی و مشهد دعوت شدیم. مصاحبه ها را رفتیم. قبل از اعلام نتایج رسمی از استادمان در شریف پرسیدیم نتیجه مصاحبه شریف چطور بود که گفت بعد از اینکه شما از اتاق بیرون رفتی به سایر اساتید گفتم که من که جا ندارم و ایشان هم برود مشهد راحت تر است، آنجا هم او را می شناسند!
خلاصه اینکه با حرفهای استادمان و محدودیت کرسی ها آب پاکی را روی دست ما ریختند!
از نتیجه مصاحبه امیرکبیر و بهشتی هم خبر نداشتم چون آنجا آشنا نداشتم ولی مصاحبه مشهد خوب برگزار شد. قرار بود بیستم شهریور نتایج نهایی را اعلام کنند. ما هم صبح بیستر رفته بودیم هی F5 می زدیم که یکی از آشناها زنگ زد گفت توی سایت phdtest.ir نوشته نتایج بیست و ششم اعلام می شود. ما هم توی دلمان به اینها فحش می دادیم
بیست و ششم شد. تصور کنید حال آنهایی که از صبح داشتند رفرش می کردند چگونه بود. بالاخره نتایج را ساعت   23.15 اعلام کردند. خوشبختانه یا متاسفانه من مردود شدم
ما ماندیم و سه تا نقطه
ایشالله فرصتهای بعدی
گفتم بهانه ایه یه چیزی بنویسم بلکه بعد از موت (آیه استرجاع پست قبل) حیاتی شروع بشود