بسم رب الحسین(ع)

حسین جان! نقاش واژه ام٬ غزلی گاه می کشم/ شعر بلند نام تو را آه می کشم...
مرید پیر مغانم، ز من مرنج ای شیخ! / چرا که وعده تو کردی و او به جا آورد...
حاجاقای عالی در بیانی ناب و هماهنگ با قرآن کریم می فرمودند: مراد حضرت حافظ  از پیر مغان،حضرت اباعبدالله(ع) و از شیخ، حضرت ابراهیم(ع) می باشد.
یا اباعبدالله! ما را به فرزندی بپذیر...

و اما بعد: 
عاشورا گذشت ولی ان لقتل الحسین حراره فی قلوب المومنین لاتبرد ابدا.
عاشورا گذشت ولی الشام...الشام... الشام...
عاشورا گذشت ولی ناله های بازماندگان دشت نینوا هنوز گرم و تازه است.
عاشورا گذشت ولی این داغ٬ حداقل تا یوم الوقت المعلوم بر دل اهل البیت(ع) سنگینی می کند.
عاشورا گذشت ولی کینه های انقلابی باقی است.
عاشورا گذشت ولی این الطالب بدم المقتول بکربلا...

عاشورا گذشت اما منقول است که پیامبر(ص) فرمودند:من بشّرني بخروج صفر بشّرته بالجنّة  -و نه بخروج العاشورا- .
همه ی این ها را گفتم تا دو نکته را بیان کنم:
اول آن که: حقیقه این داغ بر دل های ما باقی است.
دوم آن که: از آن جا که برحسب ظاهر و بنا بر دلایل زیادی -که فعلا بنای بحث آن را ندارم-  می بایست روزی به عنوان پایان عزاداری ها در نظر گرفته شود٬ به نظر شما آیا باید این روز
۱- پس از عاشورا -و یا همان دهه ی اول- تعیین گردد؟
۲- و یا پس از پایان ماه صفر؟
۳- و یا این که قائل به تفکیک هستید؟ به این معنا که برای عامه ی مردم و در رسانه های عمومی همان ۱۱محرم، ختم عزای سالار شهیدان باشد لیکن برای عده ای محدودتر و به صورت جمع های خصوصی تر این عزاداری ها تا پایان ماه صفر ادامه یابد؟
لطفا در صورت تمایل دلایل خود را هم ذکر نمایید.
التماس دعا. منتظر نظرات شما.