به نام خدا

شما را نمی دانم، اما من خیلی از زندگی ام را مدیون یک اتاق ساده و بی پیرایش در زیرزمین دبیرستان شهید هاشمی نژاد مشهد هستم. اتاقی که اگر رونق نداشت، صفا داشت. اتاقی که برای ما به وسعت یک جهان بود، نه مگر جهان هرکس به قدر دانش اوست. انجمن برای ما مامن بزرگ شدن بود. جهانی که به ما اجازه داد در آن اشتباه بکنیم. گاه دستمان را گرفت و گاه درنگ کرد تا خودمان از زمین برخیزیم. جهانی که هنوز برای ما بوی بهشت می دهد و هنوز برای ما روزهای پرخاطره است.


شروع می کنیم. به امید خدا !