1- بسم الله الرحمن الرحیم

۲-یک مشکل کوچولو داشت تمام کارها رو به هم میزد  و این یعنی تمام زحمت هایی که بچه ها کشیده بودند میرفت تو کدو! اینجا بود که این دکتر معروف قصه ما٬ باز هم به فکر چاره افتاد و این بهانه ای بود تا تمام استعداد و خلاقیتش رو  در یک راه حل خلاصه کنه!

 متاسفانه گویا "من" چاره مشکل بودم! البته نه دقیقا خود "من" که بهتره بگم نسبت "من"

و این آغازی بود برای مقدمه چینی های جناب دکتر برای "من"!(الان که به لحن انواع مقدمه چینی های دکتر فکر میکنم خندم میگیره٬ فکر کنم سید قوی و داکتر و اسلام محمدی و قاسم و.. منظورم رو گرفته باشند! وخاطراتی از اون مقدمه چینی ها و... داشته باشند) دقیقا یادم نمیاد چه طور قبول کردم چون دکتر دست گذاشته بود رو مطلبی که خود"من"خیلی روش حساس بودم و حتی چندین و چند سختی درست وحسابی رو  تحمل کرده بودم تا از اون مسئله به هیچ وجه استفاده نکنم...

 و اما مشکل کوچولو: گویا اتحادیه برای گرفتن (احتمالا رایگان) سالن ورزشی که قرار بود محل برگزاری نمایشگاه باشه دچار مشکل جدی شده بود ومسئولین وقت مربوطه هیچ جوری کوتاه نمی آمدند.

خلاصه قرار شد من به صورت کاملا محدود اون هم پیش یک عده خاص از نسبت فامیلی ام با یک مسئول استانی سواستفاده (والان که فکر میکنم حسن استفاده!) کنم! نسبتی که به دلایلی که داشتم حتی بعضی از دوستانم هم از اون بی خبر بودند!

به هر سختی که بود وشاید برای خدا(!)قبول کردم ویکی دو جا خرجش کردم!

بماند که یک جاهایی هم که قرار نبود از اون موضوع خرج کنیم  دکتر قصه ما از پیش خودش خرج کرد وگره های مختلف  نمایشگاه رو باز کرد!

درسته که اون قضیه اون موقع برای من سخت بود(وحتی کمی هم از دکتر ناراحت شدم)اما شیرینی های بعدی نمایشگاه و البته طبیعی شدن سواستفاده(یا همون حسن استفاده!)  از عنوان های فامیلی(البته به صورت کاملا محدود وحساب شده) برای خودش نوعی فتح باب  به یادموندنی شد!

۳- این خاطره٬ یک اتفاق ساده بود برای کسانی که این مطلب رو میخونند و البته یک اتفاق مهم برای زندگی من در اتحادیه!

این وبلاگ که به زور داکتر٬ من هم مفتخر به نوشتن در اون شدم،شاید به زودی پر بشه از اتفاقاتی که برای خیلی ها ساده ومعمولی به نطر میاد و خوندنش فقط برای بعضی ها شیرین و خاطره انگیز  والبته قابل استفاده باشه٬ اما فرصتی رو به "من" و امثال "من" میده تا "ما" بودنمون با خیلی ها رو فراموش نکنیم و همیشه  و برای همه عمرمون قدرش رو بدونیم!...

۴- یا حق!