شاید انجمن اسلامی و به طور کلی فعالیت های به اصطلاح فرهنگی مهم ترین انگیزه او برای انتخاب تهران به عنوان محل تحصیل دائم بود. انگیزه ای که بعدها دستخوش تغییراتی شد تا در کنار پزشکی روی حوزه ادبیات و هنر و به خصوص سینما متمرکز شود و تبلور آن را در نام داکتور که م. بهاران برایش انتخاب کرد می توان دید. برای موجوداتی مانند او البته زیاد نمی توان واژه تمرکز را تعمیم داد که داکتور مرتب از این شاخه به آن شاخه می پرید تا به زعم خود حوزه های مختلف مورد علاقه اش را تجربه کند. در این سال ها البته به او سخت نگذشت، اما مدتی است که خانه نشین شده و در میز مقابلش انبوهی از جزوه ها و کتاب های درسی نخوانده است و البته کیبوردی که این روزها به لطف صدای دوست بیشتر از همیشه به آن دست می برد.